۲۹ اوت ۲۰۲۶ - در یک کارآزمایی با سه بازوی مطالعاتی روی بیماران دیابتی بستری در بیمارستان، استفاده از «هشدارهای آستانهای (threshold alerts)» در سیستم پایش مداوم قند خون (CGM) باعث افزایش ۳.۹ درصدی در «زمان در محدوده هدف (TIR)» شد؛ رقمی که از آستانه ۳ درصد، که از نظر بالینی معنادار تلقی میشود، فراتر میرود. با این حال، افزودن «هشدارهای پیشبینانه (predictive alerts)» بهبودی بیشتری در کنترل قند خون ایجاد نکرد. عدم مشاهده سودمندی از هشدارهای پیشبینانه ممکن است ناشی از تعدد هشدارها و موانع موجود در ادغام این هشدارها با روند کاری بیمارستان باشد؛ این موضوع نشان می دهد که هشدارهای آستانهای سادهتر ممکن است برای مدیریت دیابت در بیماران بستری کاربردیتر باشند. این مطالعه در نشریه JAMA Network Openمنتشر شده است.
به منظور بررسی ارزش افزوده انواع هشدارهای حسگر پایش مداوم قند خون، محققان یک کارآزمایی بالینی تصادفیسازیشده، برچسبباز و تکمرکزی را در یک بیمارستان آموزشی از ۱۵ آوریل تا ۹ دسامبر ۲۰۲۴ انجام دادند. این مطالعه از ۵۳۳ بیمار بزرگسال مبتلا به دیابت نوع ۱ یا نوع ۲ که در بیمارستان بستری بودند، ثبتنام کرد و این بیماران با نسبت ۱:۱:۱ به سه مداخله هشدار حسگر متفاوت تخصیص یافتند: بدون هشدار (۱۷۸ نفر)، فقط هشدارهای آستانهای (۱۷۷ نفر)، و هشدارهای آستانهای به همراه هشدارهای پیشبینانه (۱۷۸ نفر). پیامد اصلی بالینی این مطالعه، درصد زمانی بود که این افراد در طول بستری در بیمارستان در «محدوده هدف» بین ۷۰ تا ۱۸۰ میلیگرم بر دسیلیتر سپری کردند. تحلیل آماری «قصد درمان» با تعدیل دقیق «هولم» (Holm adjustment) برای مقایسههای چندگانه اعمال شد.
یافتههای کلیدی:
· از ۵۳۳ شرکتکننده تصادفیسازیشده، ۳۳۱ نفر (۶۲.۱٪) مرد بودند، میانگین سنی ۶۲ ± ۱۲ سال و میانگین هموگلوبین A1cدر شروع تحقیق ۹.۲٪ ± ۲.۱٪ بود.
· میانگین زمان در محدوده هدف (۷۰–۱۸۰ میلیگرم بر دسیلیتر) در گروه «هشدارهای آستانهای» بهطور معناداری بالاتر از گروه «بدون هشدار» بود (۷۵.۱٪ ± ۱۶.۶٪ در مقابل ۷۱.۲٪ ± ۱۸.۱٪؛ تفاوت میانگین تعدیلشده ۳.۹٪؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰.۱٪ تا ۷.۸٪؛ مقدار Pتعدیلشده با هولم: ۰.۰۴).
· زمان سپریشده در بالای محدوده (>۱۸۰ میلیگرم بر دسیلیتر) در گروه «هشدارهای آستانهای» در مقایسه با گروه «بدون هشدار» بهطور معناداری کاهش یافت (۳.۹٪-؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷.۱٪- تا ۰.۷٪-).
· زمان سپریشده در زیر محدوده (<۷۰ میلیگرم بر دسیلیتر) بین گروه «هشدارهای آستانهای» و گروه «بدون هشدار» تفاوت معناداری نداشت (۰.۰۴٪-؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰.۳٪- تا ۰.۲٪).
· هیچ تفاوت آماری معناداری در پیامدهای اصلی یا ثانویه بین گروه «هشدارهای آستانهای به همراه پیشبینانه» و هر یک از دو گروه دیگر مطالعه مشاهده نشد.
محققان معتقدند پیچیدگی هشدارهای پیشبینانه و موانع موجود در ادغام آنها با گردش کاری کادر درمان در بیمارستان، احتمالا مانع از بهرهوری این ابزار شده است؛ از این رو هشدارهای آستانهای سادهتر گزینهی مناسبتری برای مدیریت دیابت در بیماران بستری به نظر میرسند.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/cgm-threshold-alerts-improve-inpatient-glycemic-control-but-predictive-alerts-add-no-benefit-finds-trial-177864